Everdingen is altijd het toonbeeld van een Nederlands landschap geweest: traagstromende brede rivier en oneindig laagland dat af en toe wordt onderbroken door een reeks ijle wilgen of populieren. Sinds 1995, het jaar dat de boeken in ging als het eerste moderne rampjaar (200.000 mensen op de vlucht voor het water. Klinkt schokkend, maar er verdronk niemand, hooguit een paar kippen) is men begonnen met het zogenaamde ‘teruggeven van land aan de rivier’. De polders worden opengehaald, afgegraven, losgelaten en, in de toekomst, begraasd door grote zwarte koeien. Met mijn foto’s heb ik, onbedoeld, dit proces weergegeven. Uiteindelijk zal het een prachtig landschap worden met een biodiversiteit die de rivier sinds geen duizend jaar meer heeft gekend.

Een gedeelte van mijn foto’s van Everdingen en de Lek is hier te zien.