Het is weer het lijstjesseizoen. De Nederlander van het jaar, de beste uitvinding, de beste politicus, de beste reclame, en ga zo maar door. Aan deze totaal nutteloze obsessie met een toevallig gekozen overgangstijd van het ene naar het andere jaar, lever ik graag een bijdrage.

Mijn eerste onderwerp:
Beste boek (fictie): Neue Vahr Süd door Sven Regener. Ieder jaar heb ik één boek dat het lezen van al die andere boeken toch nog de moeite waard maakt. Vorig jaar was ik wildenthousiast van De Stad der Blinden van José Saramago. Vanwege het goede verhaal en de klinische beschrijvingen van de verschrikkingen die de mensen elkaar aandoen. En vanwege het inzicht dat vrede niets meer is dan een dun laagje vernis over een wrede menselijke natuur. Er is maar heel weinig voor nodig om de strijd van allen tegen allen te doen losbarsten.
Dit jaar staat er een heel ander boek eenzaam bovenaan mijn lijst, namelijk Neue Vahr Süd van Sven Regener. Het boek heeft een weinig intrigerend gegeven als uitgangspunt: het is het verhaal van Frank Lehmann die in zijn geboortestad Bremen op kamers gaat en tegelijkertijd zijn militaire dienst uitzit in dezelfde stad. Hij heeft een opleiding tot Speditionskaufmann (=administratief-commercieel medewerker bij een expeditiebedrijf) afgerond en heeft al een tijdje gewerkt in hetzelfde bedrijf als zijn vader. Doffe ellende dus. En in het verloop van de roman wordt het er niet beter op, wel leuker. Want Frank blijkt niet echt te kunnen opschieten met zijn linksradicale vrienden en huisgenoten. En in de militaire dienst maakt hij zich ook niet geliefd.

Het mooie van het boek is de onverstoorbaarheid van de Frank Lehmann. Hij blijft zichzelf, wat er ook gebeurt. En al is het leven dat hij leidt niet iets waar je jaloers op kunt zijn, zijn standvastigheid om bij datgene te blijven wat hij belangrijk vindt, is iets waar je uiteindelijk jaloers op wordt. Kon ‘k maar zo onverstoorbaar mezelf blijven als Frank Lehmann.