Het wachtmuziekje bij de telefooncentrale van de AOK (het Duitse ziekenfonds) is de Vier Jaargetijden van Vivaldi. Eens in de zoveel tijd wordt het onderbroken door een vriendelijke vrouwenstem: “De volgende griepepidemie komt eraan,” zegt ze niet zonder hoop. “Zorg ervoor dat u ertegen beschermd bent en haal de griepprik.”

Nadat ik deze boodschap zo’n tien keer heb gehoord, beantwoordt een ongeduldige mevrouw mijn stuntelig geformuleerde vraag. Volgens haar kan ik mij niet gesetzlich kan laten verzekeren: “Om bij de Krankenkasse een verzekering af te sluiten, moet u al eens eerder minstens één dag gesetzlich verzekerd zijn geweest.” Vreemde bureaucratische constructies kennen ze dus ook in Duitsland. Gelukkig is dit bovenstaande voor mij niet zo’n probleem: de prijs van een particuliere basisverzekering is in Duitsland (voor jonge mensen van het mannelijke geslacht) niet veel hoger dan de basispremie in Nederland.

De afgelopen dagen hebben Stephie en ik bijna twintig euro aan Skypetegoed opgebeld om afspraken te maken met verhuurders en om informatie over verzekeringen, inschrijven in de gemeente en belastingen te krijgen. Het is allemaal wat lastiger dan ik had gedacht, aangezien we dit keer langer dan zeven maanden in Duitsland gaan wonen. Voor veel instanties komt dat neer op emigreren en zodoende gelden er andere regels. Morgen gaan we in ieder geval voor een week naar München om woningen te bekijken, te solliciteren en rond te hangen in cafés, musea en onze hotelkamer. Daarna weten we (hopelijk) waar we gaan wonen, werken en leven.