Ik heb net het boek Het Verhaal van Dann, Mara’s dochter, Griot en de sneeuwhond van Doris Lessing gelezen en ik kan niet begrijpen waarom zij de Nobelprijs voor de literatuur heeft gekregen. Het verhaal gaat over Dann die ook al in een eerder boek van Lessing (Mara en Dann) figureerde. Het boek is een dystopie: het klimaat van de aarde is volledig van slag en de mensheid is vervallen in een anarchistische oertoestand met veel oorlog, honger en droogte. Het begin is wel aardig. Dann gaat op reis omdat hij wil weten waarom de Middellandse Zee is drooggevallen en waarom het water nu plotseling weer stijgt. Dann zoekt naar een land dat bekend staat als Eurrup. Deze zoektocht mislukt (Eurrup ligt onder het ijs) en Dann keert terug naar de stad waar hij begon. Wat volgt zijn meer dan honderd pagina’s met onbegrijpelijke huilbuien en woedeaanvallen van de hoofdpersonen. Het verhaal van Lessing wordt steeds warriger en haar taalgebruik is hinderlijk slecht (alsof ze niet genoeg tijd heeft om goede woorden te zoeken). Bovendien wordt niet duidelijk wat ze nu eigenlijk met haar boek wil. Een goed verhaal vertellen doet ze in ieder geval niet.