In de serie van de Mad Men gaat het weer om het terughalen van een tijdperk. Dit keer zijn het niet de gloriedagen van het Romeinse Rijk, maar het begin van de jaren zestig in Manhatten, met seksistische reclamemannen, strak naar achteren gekamde haren en zware sigarettendampen in grijze kantoren en donkere horeca-gelegenheden. Net als bij de BBC-serie Rome, lukt het de makers ook in deze serie om het verschil met onze tijd scherp aan te zetten.

In serie draait het om het reclamebureau Sterling Cooper Advertising Agency. De werkdag van de mannen bestaat voornamelijk uit whisky drinken, hoog van de toren blazen tijdens meetings en slijmen bij je superior. De vrouwen werken er ofwel als secretaresse (hun rol: half serveerster, half moeder en half hoer) met als levensdoel een van de rijke kerels te trouwen en in the country een gezinnetje te stichten. Anderzijds is er ook nog de individualistische, feministische femme fatale.

Al met al levert het heerlijke Humphrey Bogart-achtige scènes op:

Zij: I won’t get married, because I’ve never been in love.
Hij: She won’t get married, because she’s never been in love, think I wrote that, used to sell nylons.
Zij: For a lot of people love isn’t just a slogan
Hij: Oh, you mean love, big lightning bolt to the heart, where you can’t eat, work, sleep, where you run of and get married and make babies. The reason you haven’t felt it, is because it doens’t exist. What you call love, was invented by guys like me…. to sell nylons.